Matka

 

Matka to inscenizacja teatralna dramatu psychologicznego Stanisława Ignacego Witkiewicza. Spektakl przedstawia skomplikowaną relację Janiny Węgorzewskiej (Agata Kulesza), despotycznej matki, i jej syna Leona (Adam Cywka) – artysty rozdartego między lojalnością wobec matki a pragnieniem wolności.

Sztuka ukazuje, jak silne więzy rodzinne mogą przeradzać się w pułapkę, w której miłość miesza się z manipulacją i poczuciem winy. Obraz niezdrowej  relacji matka -syn prowokuje widzów do zastanowienia się, czy jesteśmy w stanie wyrwać się z ograniczeń narzuconych przez nasze otoczenie, czy też zawsze pozostaniemy w ich cieniu. Uniwersalność historii jest czymś nad czym warto się pochylić, ponieważ konflikty międzypokoleniowe, toksyczne więzi rodzinne, problem alkoholowy, który tę toksyczność potęguje, jak nie wręcz powoduje, to cały czas bardzo aktualne problemy.

Na uwagę zasługuje wizualna strona spektaklu. Minimalistyczne stroje i symboliczne rekwizyty pozwalają widzowi skupić się na intensywnych dialogach i skomplikowanej psychice bohaterów. Surowość scenografii i światła są elementami niezwykle sugestywnymi, podkreślającymi emocjonalny chaos.

To, co wyróżnia tę adaptację, to niezwykła energia aktorska. Agata Kulesza w roli Janiny mistrzowsko buduje postać, która fascynuje i odpycha jednocześnie – przerażająco prawdziwa, pełna sprzeczności, a przy tym magnetyczna. Leon, w niemniej imponującej interpretacji Adama Cywki, to postać tragiczna, która nie potrafi uwolnić się od matki, ale też nie jest w stanie podjąć odpowiedzialności za własne życie.

Oglądając spektakl widz może odczuwać zarówno dyskomfort, jak i empatię wobec bohaterów. To jedno z tych przedstawień, które na długo pozostają w pamięci, zmuszając widza do głębokiej refleksji nad własnymi relacjami i ograniczeniami, które sami na siebie nakładamy – bądź pozwalamy, by inni je narzucali.

 
  • Autor tekstu: Stanisław Ignacy Witkiewicz
  • Reżyseria: Anna Augustynowicz
  • Scenografia: Marek Braun
  • Kostiumy: Tomasz Armada
  • Muzyka: Jacek Wierzchowski
  • Wideo-art i reżyseria światła: Wojciech Kapela                                                                                                                                                                                                     Obsada:  
  • Agata Kulesza jako Janina Węgorzewska
  • Adam Cywka jako Leon
  • Zofia Domalik
  • Ewa Telega
  • Janusz Łagodziński
  • Łukasz Lewandowski

SPRAWDŹ W REPERTUARZE

Historia Jakuba

Historia Jakuba w Teatrze Ateneum to monodram autorstwa Tadeusza Słobodzianka, inspirowany autentycznymi wydarzeniami. Opowiada o losach księdza i filozofa, który odkrywa, że jego przeszłość jest inna, niż dotąd sądził. Wszystko, co było dla niego pewne – korzenie, tożsamość, wiara – zostaje poddane próbie, gdy dowiaduje się, że jako żydowskie dziecko został uratowany z warszawskiego getta przez polskie małżeństwo.

Spektakl, dzięki świetnie napisanej fabule i wirtuozerskiej grze Łukasza Lewandowskiego, płynnie balansuje między dramatem a komedią. To właśnie humor nadaje historii lekkości, pozwalając widzowi na chwilę oddechu w obliczu trudnych pytań o tożsamość, narodowość i wiarę. Minimalistyczna forma monodramu uwydatnia siłę emocji, czyniąc widza niemal uczestnikiem wewnętrznego konfliktu głównego bohatera.

Łukasz Lewandowski, wcielając się w kilka postaci, potwierdza swój kunszt aktorski. Autentyczność i intensywność emocji – od bólu po ironię – przenosi widza w świat Jakuba, pełen sprzeczności i trudnych wyborów. To spektakl, który zmusza do refleksji nad pytaniami, kim jesteśmy, skąd pochodzimy i jakie znaczenie mają nasze korzenie w zrozumieniu samych siebie.

Autor tekstu: Tadeusz Słobodzianek
Reżyseria: Aldona Figura
Scenografia: Joanna Zemane

Obsada: Łukasz Lewandowski

SPRAWDŹ W REPERTUARZE

Alicja w krainie snów

Alicja w Krainie Snów jest współczesną interpretacją  powieści Lewisa Carrolla „Alicja w Krainie Czarów”. Spektakl, przeznaczony nie tylko dla nastolatków, przenosi widza do świata pełnego wyobraźni i symboliki. Alicja staje w obliczu  trudnych pytań o dorastanie, tożsamość oraz granice rzeczywistości. Teatr Ateneum nadaje historii  nowoczesny, refleksyjny wydźwięk. W postać tytułowej bohaterki wciela się Katarzyna Ucherska, która ze swoim dziewczęcym wdziękiem podróżuje przez świat surrealistycznych snów. Czy sny mogą stać się lustrem naszej duszy? Są one tutaj metaforą odkrywania własnych ograniczeń i wyzwań, jakie niesie dorosłe życie. Każda postać, którą spotyka, wydaje się reprezentować jakąś cechę świata dorosłych – chaos, logikę, czy bunt. Postaci takie jak Królowa Serc, Szalony Kapelusznik czy Kot-Dziwak pełnią rolę przewodników oraz luster, w których Alicja może zobaczyć siebie. Każda rozmowa czy konflikt jest krokiem w stronę odkrywania własnej tożsamości.

Podróż Alicji to także opowieść o konsekwencjach wyborów, jakie podejmujemy. Czy otworzyć symboliczne pudełko? Może najlepiej go zniszczyć i zapomnieć o jego istnieniu? Czy zaufać napotkanym postaciom? Każdy wybór zbliża ją do zrozumienia, że to, co odkrywa w Krainie Snów, jest odbiciem jej własnych obaw, marzeń i tęsknot.

Myśląc o snach Alicji, nie sposób nie odnieść się do refleksji Jacka Bomby, zawartej w programie spektaklu: „Sen, a właściwie marzenie senne, nie przychodzi do śniącej osoby nie wiadomo skąd. Każdy z nas, śniąc, przeżywa na nowo to, czego doświadczył wcześniej. Doświadczył znaczy tu: usłyszał, zobaczył, odczuł, wyobraził sobie, pomyślał. Tyle, że z magazynu pamięci przechowywane tam treści wydobywają się do snu bez udziału świadomości. Przecież śpimy. (…) Człowiek śni, ale jego świadomość nie ma wpływu na to, co śni. Może najwyżej nie zapisać treści snu. Nie zapisać jej w świadomości. To jest zresztą los większości naszych marzeń sennych.” 

Chciałabym zwrócić też uwagę na stronę wizualną przedstawienia. Zachwycił mnie  sposób, w jaki scenografia i kostiumy współgrają z tematyką sztuki. Kontrastowe kolory, dynamiczne zmiany przestrzeni – wszystko to odzwierciedla stan emocjonalny Alicji.

Spektakl przypomina, że w każdym z nas jest trochę z Alicji  – marzyciela, poszukiwacza, podróżnika po własnym wnętrzu. Poprzez relacje z innymi ludźmi kształtujemy nasz system wartości, światopogląd, dążąc do życia w zgodzie z samym sobą.

  • Scenariusz: Małgorzata Sikorska- Miszczuk,
    Wawrzyniec Kostrzewski
  • Reżyseria: Wawrzyniec Kostrzewski
  • Asystent reżysera: Joanna Trzcińska
  • Muzyka: Piotr Łabonarski
  • Scenografia i kostiumy: Anna Adamek
  • Reżyser światła: Paulina Góral
  • Projekcje: Jagoda Chalcińska
  • Ruch sceniczny: Inga Pilchowska
  • Inspicjent: Jerzy Kacperski

Obsada:

  • Alicja –  Katarzyna Ucherska
  • Królowa Serc –  Olga Sarzyńska
  • Księżna – Emilia Komarnicka
  • Gąsienica –  Maria Ciunelis
  • Mysz / Suseł –  Dorota Nowakowska
  • Król / Zając Marcowy –  Adam Cywka
  • Biały Królik –  Bartłomiej Nowosielski
  • Szalony Kapelusznik –  Dariusz Wnuk
  • Kot z Cheshire –  Przemysław Bluszcz

Dzień świra

Dzień świra w Teatrze Ateneum to teatralna adaptacja filmu z 2002 roku, którego reżyserem i scenarzystą był Marek Koterski. W filmie w rolę Adasia Miauczyńskiego wcielił się Marek Kondrat. Produkcja szybko zyskała status kultowej, głównie dzięki celnemu ukazaniu frustracji, absurdów życia codziennego oraz niezapomnianym monologom. Któż z nas nie pamięta rozważań polonisty…. „Co za ponury absurd… żeby o życiu decydować za młodu, kiedy jest się kretynem?”, „Jestem skrajnie wyczerpany, a przecież jest rano…”

Często wracam do tego filmu, dlatego byłam szczególnie ciekawa, jak historię głównego bohatera przeniesiono na teatralną scenę. Spektakl różni się od pierwowzoru, ale doskonale oddaje jego sens. Podobnie jak w filmie, przedstawienie w zabawny, a jednocześnie gorzki sposób obnaża nasze narodowe przywary, codzienne frustracje i nieustanne poszukiwanie sensu w rutynie.

To uniwersalna opowieść, w której wielu z nas odnajduje cząstkę siebie. Adaś (Adam Cywka) to postać niezwykle bliska, choć miejscami przerysowana. Jego zmagania z codziennością – od sąsiedzkich kłótni, przez uciążliwą ciszę w czterech ścianach, aż po gorzkie refleksje nad przeszłością – łączą w sobie humor i melancholię. Teatr Ateneum w swojej inscenizacji wykorzystuje skromną, ale symboliczną scenografię oraz siłę żywej obecności aktorów, co pozwala widzowi przeżywać tę historię w czasie rzeczywistym. Bezpośredni kontakt ze sceną nadaje jej nowy, intensywny wymiar.

Jestem pod ogromnym wrażeniem gry aktorskiej, która nie tylko nie zaburzyła mojego obrazu kultowego filmu, ale wręcz wzbogaciła go. Historia Adasia na scenie została pięknie spięta w pełne, emocjonalne klamry.

  • Autor: Marek Koterski
  • Reżyseria: Piotr Ratajczak
  • Scenografia i światła: Marcin Chlanda
  • Kostiumy: Dorota Gaj-Woźniak | Grupa Mixer
  • Muzyka: Tomasz Lewandowski
  • Plastyka ruch:  Arkadiusz Buszko
  • Asystentka reżysera: Joanna Kowalska
  • Asystentka scenografa: Anna Kolanecka
  • Inspicjent: Jerzy Kacperski
  • Suflerka: Joanna Trzcińska

    Obsada:

  • ADAM: Adam Cywka
  • MATKA: Ewa Telega
  • SYN: Jakub Sasak / Jakub Pruski
  • ŻONA (BYŁA): Magdalena Schejbal
  • ELA (PIERWSZA MIŁOŚĆ): Milena Suszyńska
  • FACET Janusz Łagodziński

SPRAWDŹ W REPERTUARZE