Matka to inscenizacja teatralna dramatu psychologicznego Stanisława Ignacego Witkiewicza. Spektakl przedstawia skomplikowaną relację Janiny Węgorzewskiej (Agata Kulesza), despotycznej matki, i jej syna Leona (Adam Cywka) – artysty rozdartego między lojalnością wobec matki a pragnieniem wolności.

Sztuka ukazuje, jak silne więzy rodzinne mogą przeradzać się w pułapkę, w której miłość miesza się z manipulacją i poczuciem winy. Obraz niezdrowej  relacji matka -syn prowokuje widzów do zastanowienia się, czy jesteśmy w stanie wyrwać się z ograniczeń narzuconych przez nasze otoczenie, czy też zawsze pozostaniemy w ich cieniu. Uniwersalność historii jest czymś nad czym warto się pochylić, ponieważ konflikty międzypokoleniowe, toksyczne więzi rodzinne, problem alkoholowy, który tę toksyczność potęguje, jak nie wręcz powoduje, to cały czas bardzo aktualne problemy.

Na uwagę zasługuje wizualna strona spektaklu. Minimalistyczne stroje i symboliczne rekwizyty pozwalają widzowi skupić się na intensywnych dialogach i skomplikowanej psychice bohaterów. Surowość scenografii i światła są elementami niezwykle sugestywnymi, podkreślającymi emocjonalny chaos.

To, co wyróżnia tę adaptację, to niezwykła energia aktorska. Agata Kulesza w roli Janiny mistrzowsko buduje postać, która fascynuje i odpycha jednocześnie – przerażająco prawdziwa, pełna sprzeczności, a przy tym magnetyczna. Leon, w niemniej imponującej interpretacji Adama Cywki, to postać tragiczna, która nie potrafi uwolnić się od matki, ale też nie jest w stanie podjąć odpowiedzialności za własne życie.

Oglądając spektakl widz może odczuwać zarówno dyskomfort, jak i empatię wobec bohaterów. To jedno z tych przedstawień, które na długo pozostają w pamięci, zmuszając widza do głębokiej refleksji nad własnymi relacjami i ograniczeniami, które sami na siebie nakładamy – bądź pozwalamy, by inni je narzucali.